Ένα μεγάλο κεφάλαιο έκλεισε στο βιβλίο της ιστορίας του Παναθηναϊκού και το Sport24.gr επιχειρεί να το ξεφυλλίσει, με μια αναδρομή στα 32 χρόνια της οικογένειας Βαρδινογιάννη στην "πράσινη" ΠΑΕ.

ADVERTISING

Το μεσημέρι της Δευτέρας ο "Τζίγκερ" ανακοίνωσε την αποχώρηση από τα κοινά του "τριφυλλιιού" σε μια χειμαρρώδη συνέντευξη Τύπου κι ενώ είχαν περάσει μόνο μερικές βδομάδες από τα "γενέθλια" της εποχής Βαρδινογιάννη την οποία είχε παρουσιάσει τότε το Sport24.gr μέσα από ένα μεγάλο αφιέρωμα, αλλά και το σχόλιο του Κώστα Καίσαρη, του ανθρώπου που βάφτισε τον Γιώργο Βαρδινογιάννη "καπετάνιο".

Όπως εύστοχα είπε ένας συνάδελφος, η οικογένεια Βαρδινογιάννη ήταν για τον Παναθηναϊκό ότι η οικογένεια Ανιέλι για τη Γιουβέντους.

Έτσι είναι δεδομένο πως με το τέλος εποχής (οριστικά και αμετάκλητα αυτή τη φορά μετά από 32 χρόνια) μιας από τις πιο ιστορικές οικογένειες στο χώρο του αθλητισμού, η αίγλη και του Παναθηναϊκού δέχεται ισχυρό πλήγμα.

Μιλάμε για την μακροβιότερη οικογένεια στο χώρο του ελληνικού αθλητισμού, σε επίπεδο διοικητικό και μάλιστα υψηλού επιπέδου.

ADVERTISING

Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, έβαλε τους τίτλους τέλους, στον ίδιο χώρο που είχε ανακοινώσει την αποχώρησή του από τα κοινά της ομάδας και ο θείος του Γιώργος, πριν από 11 χρόνια και κάτι μήνες (29.5.2000).

Ο "Καπετάνιος" όπως ήταν το παρατσούκλι του

- επειδή είχε αποφοιτήσει από τη σχολή ναυτικών δοκίμων, αλλά και γιατί είχε σπάσει το εμπάργκο προς τη Ροδεσία (τη σημερινή Ζιμπάμπουε) στη δεκαετία του 1960 και παρά τις δυσκολίες και τους κινδύνους ήταν επικεφαλής στο να οδηγήσει τα πλοία της οικογένειας εκεί μεταφέροντας κυρίως νερό – ήταν και ο άνθρωπος της οικογένειας που το όνομά του συνδέθηκε περισσότερο απ’ όλους με τον Παναθηναϊκό. Άλλωστε επί των ημερών του η ομάδα μεγαλούργησε σε Ελλάδα αλλά και Ευρώπη με τις μεγαλειώδεις πορείες, αποκορύφωμα των οποίων ήταν οι δύο ημιτελικοί σε Πρωταθλητριών (1985) και Τσάμπιονς Λίγκ (1996).


Η αγορά των μετοχών


Δημοσίευμα της εποχής από την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ"

Inline Image

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 το ελληνικό ποδόσφαιρο βρισκόταν σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και είχαν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες για την μετάβασή του στον επαγγελματισμό. Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε τον Ιανουάριο του 1979 προέβλεπε τη μετατροπή των ποδοσφαιρικών συλλόγων σε ανώνυμες εταιρείες.

Οι λέξεις "ΠΑΕ", "μετοχικό κεφάλαιο" και "πλειοψηφικό πακέτο" άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους και με τον νόμο 879/79 όλα ήταν έτοιμα. Η κατάσταση τότε στον Παναθηναϊκό ήταν συγκεχυμένη με την ομάδα να έχει χάσει τα δύο τελευταία πρωταθλήματα από την ΑΕΚ.

Είχε αποχωρήσει τόσο ο προπονητής των τίτλων Κάζιμιρ Γκόρσκι, όσο και ο Μίμης Δομάζος με τον Αντώνη Αντωνιάδη.

Είχαν αρχίσει να εμφανίζονται και διοικητικά προβλήματα, κυρίως λόγω οικονομικών δυσκολιών ενώ η μετατροπή σε ανώνυμη εταιρεία έκανε ακόμα πιο περίπλοκη την κατάσταση. Τα συμβούλια διαδέχονταν το ένα το άλλο στο «τριφύλλι» και τελικά αποφασίστηκε τότε το μετοχικό κεφάλαιο να οριστεί στα 80.000.000 δραχμές, με την έκδοση 40.000 μετοχών αξίας 2.000 δραχμών έκαστη.

Inline Image

Η 17η Ιουλίου είχε οριστεί ως καταληκτική ημερομηνία για την κάλυψη του μετοχικού κεφαλαίου, αλλά ο ρυθμός διάθεσης των μετοχών ήταν ιδιαίτερα υποτονικός, και η ανησυχία άρχισε και πάλι να φουντώνει. Τότε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης αποφασίζει πως είναι η κατάλληλη στιγμή να πάρει στα χέρια του το «τιμόνι» του συλλόγου.

Αν και υπήρχε πρόταση και από τον Παύλο Γιαννακόπουλο, ο "Καπετάνιος" έχοντας πάρει φυσικά το "πράσινο φως" από το οικογενειακό συμβούλιο, απευθύνει αίτημα στο ΔΣ του συλλόγου για την εξαγορά του 51% των μετοχών.

Το πρόβλημα που φαίνεται να μπλοκάρει την αγορά, είναι ο κανονισμός που απαγορεύει σε ένα πρόσωπο να έχει στην κατοχή του ποσοστό μεγαλύτερο του 20%.

Εκεί ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ως νέος… Μέγας Αλέξανδρος έλυσε το γόρδιο δεσμό: "Κανένα πρόβλημα. 20% εγώ, 20% ο αδελφός μου Βαρδής και 14 % ο γαμπρός μου, όλοι μέλη του Παναθηναϊκού" είπε και όλα λύθηκαν και η οικογένεια πήρε την πλειοψηφία των μετοχών του "τριφυλλιού".

Inline Image

Οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι, που υπηρετούσαν το σύλλογο από διάφορα πόστα του ερασιτέχνη (έχοντας μάλιστα προϋπηρεσία τουλάχιστον δέκα χρόνων τότε), φάνταζαν ως το φαβορί με τον Παύλο Γιαννακόπουλο μάλιστα να έχει καταθέσει και επίσημη πρόταση τότε για την αγορά της νεοσύστατης ΠΑΕ

\Λέγεται ότι ο ηγέτης τότε του Παναθηναϊκού Απόστολος Νικολαϊδης, είχε παίξει καθοριστικό ρόλο για να γείρει η πλάστιγγα υπέρ της οικογένειας Βαρδινογιάννη, την οποία θεωρούσε (και ήταν) ως μια από τις πιο ισχυρές στην Ελλάδα.

Οι πρώτες κινήσεις:


Αν και ο Γιώργος Βαρδινογιάννης φαινόταν μπροστά και ήταν αυτός που έπαιρνε τις αποφάσεις για την ομάδα, λόγο είχαν και τα αδέλφια του. Απλά η ενασχόληση του Θόδωρου και Βαρδή με τις επιχειρήσεις της εταιρίας, και του Παύλου με την πολιτική ήταν λογικό να ρίξει το βάρος περισσότερο στο Γιώργο.

Πολύ καλός φίλος με τον Σταύρο Νταϊφά, έδιναν μεγάλες μάχες στο τάβλι που μετά από προτροπή του (είχε ήδη πάρει τον Ολυμπιακό) τις συνέχισαν σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Αλλά όπως συνέβη και στις μέρες μας με την κόντρα δύο φίλων που οι σχέσεις τους "ψυχράνθηκαν" (Μαρινάκης-Πατέρας), έτσι έγινε και τότε.

Inline Image

Ιδιαίτερα η υπόθεση "Μπουμπλής" ήταν αυτή που ράγισε το γυαλί. Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα πως τότε, στο μακρινό 1982 ο Γιώργος Βαρδινογιάννης είχε παραιτηθεί εις ένδειξη διαμαρτυρίας και μέχρι να λυθεί το θέμα της ελληνοποίησης του Χουάν Ραμόν Ρότσα ενώ είχε απειλήσει πως δεν θα κατεβάσει τον Παναθηναϊκό (για τον ίδιο λόγο) στο μπαράζ του Βόλου για τον τίτλο του πρωταθλητή (1981-82) κόντρα στον Ολυμπιακό

Βλέπετε ο Σταύρος Νταϊφάς περισσότερα χρόνια στο κουρμπέτι, είχε πάρει τα πρώτα επαγγελματικά πρωταθλήματα με τους «ερυθρόλευκους» πικάροντας τον φίλο του, που ήθελε να απαντήσει. Επίσης ένα άλλο σημείο που διατάραξε τη φιλία τους ήταν το αλήστου μνήμης νοκ άουτ παιχνίδι του κυπέλλου στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, με τον Παναθηναϊκό να επικρατεί με 3-2 στην παράταση (έχοντας κερδίσει τρία πέναλτι!).

Μεγάλο κεφάλαιο στην οικογένεια ήταν ο Θόδωρος Βαρδινογιάννης, που πίστευε ότι οι καλές ομάδες φτιάχνονται με μεγάλους παίκτες και κάπως έτσι είχε κάνει δώρο στο σύλλογο τον Χουάν Χοσέ Μπορέλι.

Έφυγε πρόωρα από τη ζωή, το 1996, και δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν πως αν ζούσε θα ήταν εντελώς διαφορετική η πορεία όχι μόνο του Παναθηναϊκού, αλλά ίσως και η πολιτική κατάσταση της Ελλάδας

Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, επίσης μεγάλο κεφάλι της οικογένειας, ήταν ο ισορροπιστής και ουσιαστικά είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις κρίσιμες αποφάσεις της εταιρίας. Συνήθιζε και στις πιο δύσκολες ώρες να βλέπει ψύχραιμα τα πράγματα και μετά να αποφασίζει.

Ο Γιώργος ήταν ίσως ο πλέον παρορμητικός κάτι που φαινόταν και από τον τρόπο που διοικούσε τον Παναθηναϊκό. Είχε τρέλα με τα φυτώρια και τις ακαδημίες και το όνειρό του ήταν να βγάζει κάποια στιγμή η ομάδα τους παίκτες της σχεδόν στο σύνολό τους από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου.

Inline Image


Παιανία το μεγάλο στοίχημα:


Από τα μεγαλύτερα έργα της οικογένειας, είναι φυσικά η κατασκευή ενός από τα καλύτερα προπονητικά κέντρα της Ευρώπης αυτό της Παιανίας, όπου κατά καιρούς έχει φιλοξενήσει ομάδες όπως η Μίλαν και ο Αγιαξ και παραμένει ένα τεράστιο περιουσιακό στοιχείο της οικογένειας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γιώργος Βαρδινογιάννης στα πρώτα χρόνια είχε φέρει ως τεχνικό σύμβουλο τον Σερ Αλφ Ράμσεϊ, τον προπονητή που είχε οδηγήσει την Αγγλία στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1966. Ο έμπειρος τεχνικός το πρώτο πράγμα που είχε προτείνει ήταν η κατασκευή ιδιόκτητου προπονητικού κέντρου, κάτι που έκανε αμέσως η οικογένεια σε μεγάλο χώρο στην Παιανία.

Την 16η Δεκεμβρίου του 1981 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του αθλητικού κέντρου του συλλόγου, έργο πρωτοπόρο και ρηξικέλευθο για την εποχή, που ανέβασε επίπεδο την ομάδα, παρέχοντας τα απαραίτητα εφόδια στο ποδοσφαιρικό τμήμα για την οργάνωση και λειτουργία του σε επαγγελματικά πρότυπα. Μάλιστα ο «Καπετάνιος» δεν άργησε να ιδρύσει και την ακαδημία ποδοσφαίρου, που ήταν το όνειρό του και από εκεί ξεπήδησαν αρκετά ταλέντα του Παναθηναϊκού και αργότερα της εθνικής Ελλάδος.

Inline Image


Τα επιτεύγματα:


Αν και χρειάστηκε να περιμένει μέχρι το 1984 για να πανηγυρίσει το πρώτο του πρωτάθλημα επί προεδρίας του Γιώργου Βαρδινογιάννη ο Παναθηναϊκός κατέκτησε έξι πρωταθλήματα, εννέα κύπελλα και τρία σούπερ κάπ, ενώ συνολικά οι τίτλοι της οικογένειας (και επί εποχής Γιάννη Βαρδινογιάννη, ακόμα και στο σχήμα της πολυμετοχικότητας) ήταν οι ακόλουθοι:

Πρωταθλήματα (8): 1984, 1986, 1990, 1991, 1995, 1996, 2004, 2010

Κύπελλα (11): 1982, 1984, 1986, 1988, 1989, 1991, 1993, 1994, 1995, 2004, 2010

Σούπερ Καπ (3): 1988, 1993, 1994

Παράλληλα οι μεγαλύτερες επιτυχίες στην Ευρώπη (μετά τον τελικό του Γουέμπλεϊ) έγιναν επί εποχής Βαρδινογιάννη στο «τριφύλλι». Θυμίζουμε τις πιο χαρακτηριστικές:

1984-85: Ημιτελικός Πρωταθλητριών

1995-96: Ημιτελικός Champions League

2001-02: Προημιτελικός Champions League

1987-88: Προημιτελικός UEFA

2002-03: Προημιτελικός UEFA

Inline Image

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης έφερε μεγάλους παίκτες στο "τριφύλλι", όπως οι Ζάετς, Βαζεχα, Μπορέλι, Σαραβάκος, Βάντσικ και Ρότσα ενώ στην παντοδυναμία του άρχισε να παίρνει και τους καλύτερους παίκτες του «αιώνιου» αντιπάλου του, κάνοντας επίδειξη δύναμης (όπως οι Κυράστας, Γαλάκος, Σαργκάνης, Αποστολάκης) προκαλώντας ντελίριο ενθουσιασμού στους φίλους της ομάδας και μελαγχολία στους αντιπάλους.

Έφερε εξίσου μεγάλους προπονητές (Οσιμ, Μπένγκστον, Γκμόχ, Κόβατς, Πετρόπουλος, Γκόρσκι, Πεζάολα) με τους οποίους είχε τρέλα, αν και λέγεται πως κάποιες φορές προσπαθούσε να δίνει...χαρτάκι με τη σύνθεση. Το είχε κάνει αποδεδειγμένα στην περίπτωση του Αγγλου Ρόνι Αλεν, μετά τη βαριά ήττα στο Τορίνο (4-0) από τη Γιουβέντους, με αποτέλεσμα στον επαναληπτικό της «Λεωφόρου» ο Παναθηναϊκός με σύνθεση «Καπετάνιου» να πετύχει μια από τις μεγαλύτερες νίκες στην ευρωπαϊκή του ιστορία (4-2) έστω χωρίς αντίκρισμα αλλά με τρομερό ποδόσφαιρο.

Από τους αγαπημένους του προπονητές ήταν ο Γιάτσεκ Γκμόχ με τον οποίο έκανε την πρώτη μεγάλη πορεία στην Ευρώπη το 1985. Μάλιστα ανέλαβε την ομάδα σε μια περίοδο όπου ο Ολυμπιακός είχε κυριαρχήσει κατά κράτος με 4/4 κατακτήσεις στα πρώτα επαγγελματικά πρωταθλήματα. «Πρόεδρε άσε με και θα δεις. Θα προχωρήσουμε με τα νέα παιδιά και τα…θαλασσινά» του είχε πει τότε έχοντας έρθει στην ομάδα μεταξύ άλλων ο Κάβουρας και ο Καραβίδας. Η ομάδα παρέδωσε μαθήματα σύγχρονου ποδοσφαίρου

Το χιουμοριστικό περιστατικό όπου έβγαζαν κάποια μέρα την ενδεκάδα με τον Γκμόχ στα γραφεία του "Καπετάνιου" έχει μείνει στην ιστορία. Πάνω στο γραφείο του είχε ένα όπλο και το γύριζε μια στροφή. Πήγαινε η κάνη προς τον Γιάτσεκ και αυτός έλεγε τον πρώτο παίκτη. Μετά γύριζε αυτός το όπλο και έλεγε ο πρόεδρος τον επόμενο.

Επί θητείας του ο Παναθηναϊκός έσπασε όλα τα ρεκόρ εισπράξεων στο Ολυμπιακό Στάδιο. Δεν χρωστούσε πουθενά και ήταν η μοναδική ομάδα από τις μεγάλες που δεν είχε μπει σε καθεστώς αποπληρωμής χρεών, ειδικής εκκαθάρισης και όλα τα συναφή.

Inline Image


Η κόντρα με τους οπαδούς:


Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης στη συνέντευξη Τύπου αποχώρησης, είπε πως ποτέ δεν χάιδεψε αυτιά στους οπαδούς. Ο θείος του ήταν ακόμα πιο επιθετικός σε αυτόν τον τομέα και χρεώνεται στα πολύ θετικά του σημεία ότι κατάφερε να διαλύσει τη ναζιστική οργάνωση των οπαδών του συλλόγου. Σε εποχές που δεν ήταν εύκολες, τα έβαλε με τους οργανωμένους και οι εικόνες με τον "Καπετάνιο" σκαρφαλωμένο στα σύρματα να κοντράρεται μαζί τους, έχουν μείνει στην ιστορία.


Τα λάθη


Ίσως αυτό που πλησίασε ο ανιψιός του, αλλά δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει, είναι το μεγαλύτερο χαμένο του στοίχημα. Η δημιουργία ενός ιδιόκτητου γηπέδου δεν έγινε ποτέ, αφού βολεύτηκε με το Ολυμπιακό στάδιο και ατόνησε η κατασκευή του. Ακόμα δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει κάτι ανάλογο, όπως έκανε ο Σωκράτης Κόκκαλης με το "Καραϊσκάκη" ώστε να έχει για πολλά χρόνια έστω την χρήση του ΟΑΚΑ ως αποκλειστική έδρα.

Ένα άλλο λάθος του, είναι το γεγονός πως από κάποια στιγμή και μετά τον ενδιέφερε πρώτα να μην πάρει ο Ολυμπιακός πρωτάθλημα και μετά να πάρει η ομάδα του (κλασσική και διαχρονική η ατάκα "Ποτέ ξανά πρωτάθλημα στον Πειραιά" έστω και σε λάθος τάιμινγκ).

Αντίθετα ο Κόκκαλης ξεκινούσε θέλοντας να πάρει πρώτη η ομάδα του τον τίτλο και αυτό είναι που ικανοποιεί ιδιαίτερα και τους οπαδούς.

Έτσι άρχισαν και οι πρώτες γκρίνιες και του βγήκε και το παρατσούκλι "Καβούριας" επειδή δεν έδινε από ένα σημείο και μετά καλά λεφτά για μεγάλες μεταγραφές.


Τρεις φορές την "πάτησε" χάνοντας την ευκαιρία να πάρει…κοψοχρονιά παίκτη από τα βαλκάνια που θα άλλαζε επίπεδο τον Παναθηναϊκό. Αναφερόμαστε στους τρεις κατά τεκμήριο κορυφαίους παίκτες στην εποχή τους.


Σε κεντρική ταβέρνα της Αθήνας είχε δώσει τα χέρια με τον Ντίνο Τσαουσέσκου, γιο του δικτάτορα Νικολάι (η οικογένεια Τσαουσέσκου έλεγχε πλήρως και το ποδόσφαιρο στη Ρουμανία) για την απόκτηση του μεγάλου Γκιόργκι Χάτζι. Στον παίκτη μάλιστα είχαν βγάλει και ελληνικό δελτίο (με καταγωγή από τις Σέρρες !) ενώ έπαιξε και φιλικό κόντρα στον Παναθηναϊκό με την εθνική Ρουμανίας. Το ποσό των 50.000.000 δραχμών στα τέλη της δεκαετίας του 1980 φάνταζε μικρό για ένα τέτοιο ταλέντο, αλλά ο «Καπετάνιος» δίσταζε. Οι Ρουμάνοι έχοντας κάποιες κρούσεις και από το εξωτερικό ζήτησαν περισσότερα, αλλά το πουλάκι πέταξε όταν ο παίκτης έπαιξε με την εθνική του ομάδα στο μουντιάλ της Ιταλίας το 1990. Κατέληξε στη Ρεάλ Μαδρίτης με 5.000.000 δολάρια.

Πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος, ένας άλλος κορυφαίος Βαλκάνιος ο Βούλγαρος Χρίστο Στόιτσκοφ, αποκλείει σχεδόν μόνος του τους «πράσινους» στα παιχνίδια με την Σρέντετς Σόφιας. Οι Βούλγαροι που είχαν ήδη πουλήσει τον Κόλεφ στο τριφύλλι, ήταν θετικοί, αλλά ο Βαρδινογιάννης δίστασε. Στον επόμενο γύρο η Σρέντετς κληρώθηκε με την Μπαρτσελόνα και μόλις είδε τον παίκτη ο Γιόχαν Κρόιφ, έδωσε εντολή να τον κλείσουν αμέσως με 1.000.000 δολάρια.

Αν το δις εξαμαρτείν ουκ αντρός σοφού, τι να πει κανείς όταν κάνει και τρίτο λάθος. Ο Ιβιτσα Οσιμ, που είχε διατελέσει προπονητής του Παναθηναϊκού είχε πείσει τον Σέρβο Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς να φορέσει τα «πράσινα». Είναι αλήθεια πως ήταν η πιο ακριβή μεταγραφή από τις τρεις αφού ήθελε 1.5 εκατ. δολάρια. Η Βαλένθια του έδωσε δύο και αργότερα τον μοσχοπούλησε στη Ρεάλ Μαδρίτης παίρνοντας τρεις φορές το αρχικό ποσό που είχε δώσει !

Inline Image


Η αποχώρηση:

Ο θάνατος του αδελφού του Θόδωρου τον κλόνισε ιδιαίτερα, ενώ εκείνη την εποχή ξεκίνησε και η παντοκρατορία του Σωκράτη Κόκκαλη. Ο «Καπετάνιος» είχε αρχίσει να δέχεται ακόμα μεγαλύτερη πίεση από τους οπαδούς, σε έναν ατελείωτο εσωτερικό πόλεμο που «πλήγωνε» την ΠΑΕ. Τον Μαϊο του 2000 και ενώ υπήρχε μεγάλη αναταραχή με τον Γιάννη Κυράστα που ήταν προπονητής στο «τριφύλλι» (από τις μεγάλες αδυναμίες του προέδρου) από τη Νέα Υόρκη εκμυστηρεύεται στον συνάδελφο Μανώλη Σαριδάκη πως θα φύγει από την ομάδα εάν φύγει ο Κυράστας και πως πλέον κουράστηκε.

Λίγες μέρες μετά επισημοποιεί τα λεγόμενά του σε μια συναισθηματικά φορτισμένη συνέντευξη Τύπου.
"Αποχωρώ από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Αυτή είναι η τελευταία μας συνάντηση. Ερχόμενος εδώ δεν το είπα σε κανέναν, ούτε στο ευρύτερο περιβάλλον μου. Το είχα προαναγγείλει από τη Νέα Υόρκη σε έναν συνάδελφό σας. Ήταν ένα λογοπαίγνιο. Είπα ότι θα φύγω μαζί με τον Κυράστα. Και αυτό κάνω. Αρκετά σάς κούρασα τόσα χρόνια. Είκοσι ένα χρόνια βρισκόμουν στο μικροσκόπιο. Κάποιοι με χρησιμοποίησαν ως άλλοθι για τις δικές τους αδυναμίες. Ίσως η αποχώρησή μου προβληματίσει κάποιους να αλλάξουν τη στάση τους.

Τώρα θα ασχοληθώ με την οικογένειά μου. Όπως ήρθαν τα πράγματα, είτε έπρεπε να συμβιβαστώ είτε να αποχωρήσω. Δεν δέχομαι να κάνω συμβιβασμούς. Δεν είχα στόχο την κατάκτηση τροπαίων με οιονδήποτε τρόπο. Και ποτέ μου δεν χρησιμοποίησα τον Παναθηναϊκό ως μέσον πίεσης ή εμπορευματοποίησης.

Πιστεύω ότι θα έχω τη θέση μου, στη θύρα 3 του γηπέδου της Λεωφόρου, από εκεί που ξεκίνησα. Δεν ξεχνώ εγώ τα πρώτα σκαλοπάτια. Με στενοχωρεί ο τρόπος που αναγκάστηκα να φύγω. Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Εν πάση περιπτώσει, η παρουσία μου στον Παναθηναϊκό δεν είχε ποτέ στόχο το όφελος. Τα έργα που βλέπετε (η Παιανία) δεν έγιναν με κλεμμένα λεφτά. Θα κριθώ από την ιστορία. Θα βρω χρόνο να πάω για ψάρεμα και στο βουνό. Και θα γράψω κάποτε τα απομνημονεύματά μου. Η διάδοχη κατάσταση; Πιστεύω ότι θα συνεχίσει τον δρόμο που έχω χαράξει. Ο Παναθηναϊκός μαζί μου ξέφυγε από τα Ελληνικά σύνορα. Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα γίνει στο εξής» ήταν οι πιο σημαντικές ατάκες του στους εκπροσώπους του Τύπου παραδίδοντας τη σκυτάλη στον ανιψιό του.


Inline Image


Εποχή "Τζίγκερ"


Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης ήταν γνωστός για τις επιδόσεις του στο ράλι Ακρόπολις και γενικά στους αγώνες αυτοκινήτου που ήταν το χόμπι του. Το αγαπημένο του σκυλί που τον ακολουθούσε πολλές φορές στους αγώνες λεγόταν "Τζίγκερ" και από εκεί πήρε το παρατσούκλι του και ο σεμνότατος παράγοντας.

Χαμηλών τόνων πάντα, απέφυγε διακριτικά να μπει στην προεδρία του συλλόγου, όπου έβαλε αρχικά τον συμμαθητή του Αγγελο Φιλιππίδη, στη συνέχεια τον Αργύρη Μήτσου φτάνοντας μέχρι τον Νίκο Κωνσταντόπουλο.

Οι οπαδοί όχι μόνο δεν δέθηκαν μαζί του (άλλωστε κράταγε από την πρώτη στιγμή αποστάσεις) αλλά εντατικοποίησαν τις αντιδράσεις τους με συνθήματα και ακόμα και πορείες που έφτασαν στο αποκορύφωμα με τις "πράσινες καρδιές" και την λύτρωση που είχε υποσχεθεί ο Αντρέας Βγενόπουλος.

Inline Image

Δεν βοηθήθηκε από τους συμβούλους του, ενώ τα επεισόδια στη Λεωφόρο με την επίθεση του Αγγελου Φιλιππίδη και άλλων φίλων της ομάδας προς τον διαιτητή Μάκη Ευθυμιάδη στιγμάτισαν την (αδιαμφισβήτητη) προσπάθεια που έκανε από την πρώτη στιγμή για την καταπολέμηση της βίας.

Αν και κατάφερε να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στο ντάμπλ του 2004 (με τα περίφημα γκολ του Ολισαντέμπε στο φινάλε των αγώνων) το μεγάλο του λάθος ήταν η αποψίλωση της ομάδας της Ριζούπολης, με τα περισσότερα παιδιά που ήταν γέννημα θρέμμα της ομάδας, να αποτελούν έναν χρόνο αργότερα τον κορμό της εθνικής Ελλάδος που θριάμβευσε στο EURO της Πορτογαλίας.

Το επεσήμανε και ο ίδιος για αυτούς τους παίκτες στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη και αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο λάθος του την εποχή που διοίκησε το "τριφύλλι".

Inline Image

Αν και σε γιορτή φίλων του Παναθηναϊκού είπε ακόμα και συνθήματα κατά του Ολυμπιακού για να τους κερδίσει ποτέ δεν μπήκε στην καρδιά τους και οι αντιδράσεις ήταν έντονες παρά τις καλές πορείες στην Ευρώπη και με μεταγραφές τύπου Κωνσταντίνου. Οι οπαδοί ήθελαν περισσότερα και ο εσωτερικός διχασμός είχε φτάσει στο απροχώρητο.

Έτσι το καλοκαίρι του 2008 και μετά την εξωτερική πίεση (και του Αντρέα Βγενόπουλου που συσπείρωσε αρχικά τον κόσμο) εφάρμοσε το περίφημο σχέδιο πολυμετοχικότητας δίνοντας την ευκαιρία σε επιχειρηματίες γνωστούς για τα "παναθηναϊκά" τους αισθήματα να μπουν στο διοικητικό συμβούλιο. Ο Νικόλας Πατέρας ανέλαβε την προεδρία, στο ΔΣ ήταν και οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι και ο Αντρέας Βγενόπουλος και τον δεύτερο χρόνο με τον ερχομό και του Σισέ οι "πράσινοι" πήραν το ντάμπλ και έδειξαν πως αλλάζουν σελίδα.

Όμως οι εσωτερικές έριδες δεν σταμάτησαν και κάπως έτσι φτάσαμε στην 5 Σεπτεμβρίου όπου το κεφάλαιο
"Βαρδινογιάννης" φαίνεται πως έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα για τους "πράσινους".

Inline Image

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Τζίγγερ: "Αποχωρούμε από τον Παναθηναϊκό"
Το αντίο της οικογένειας Βαρδινογιάννη
Αγωνία για επόμενη μέρα και έκτακτο Δ.Σ.