Με αφορμή τη μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε ο Σωτήρης Νίνης στο SPORT 24, ξετυλίγεται το κουβάρι της γεμάτης ταλέντου, ευκαιριών, μα και σκαμπανεβασμάτων και λανθασμένων επιλογών καριέρας του.

Την εορταστική Αθήνα, ο Βίκτορ Μουνιόθ δεν την έζησε. Για την ακρίβεια, εκείνη του 2006, την πέτυχε μόνο στο… 2007. Είχε αλλάξει η χρονιά, οι παρατεταμένες διακοπές των ελληνικών ομάδων είχαν ολοκληρωθεί και ο τότε τεχνικός του Παναθηναϊκού είχε επιστρέψει από τη δική του πατρίδα, όπου είχε περάσει Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά.

ADVERTISING

Θέλησε λοιπόν, γυρίζοντας στην πρωτεύουσα, να βγάλει για φαγητό τους φίλους που είχε προλάβει να κάνει στο τρίμηνο της παραμονής του στα μέρη μας. Για ευχές, ανταλλαγή δώρων, τα προβλεπόμενα της εποχής. Η παρέα, όχι πολύ μεγάλη, επέλεξε ένα γνωστό νοτιοαμερικάνικο εστιατόριο των βορείων προαστίων και εκεί, εν μέσω των αργεντινίκων φιλέτων και του ανδαλουσιάνικου κρασιού, ο Ισπανός τεχνικός ανακοίνωσε στους ομοτράπεζούς του πως το δικό του δώρο, σε όσους τουλάχιστον δήλωναν οπαδοί του Παναθηναϊκού, θα το έβλεπαν την προσεχή Κυριακή, στην επανέναρξη του πρωταθλήματος, οπότε και οι "πράσινοι" υποδέχονταν το Αιγάλεω.

Στις επίμονες ερωτήσεις της ομήγυρης ο Μουνιόθ δεν απάντησε. Πιστός στην προαναγγελία του δώρου, το… ξετύλιξε παρουσιάζοντας στην αρχική ενδεκάδα του Παναθηναϊκού σε εκείνο το κυριακάτικο ματς ένα παιδί. Κυριολεκτικά. Ηλικίας 16 ετών, 9 μηνών και 24 ημερών. Ένα παιδί στην όψη και στην κορμοστασιά, μα ένα παιδί που με το ταλέντο και την φρεσκάδα του προσωποποίησε ένα από τα πιο ζωντανά, ονειροπόλα και αγνά κομμάτια του εγχώριου (και όχι μόνο Παναθηναϊκού) ποδοσφαιρικού στερεώματος των τελευταίων δεκαετιών.

Inline Image

ADVERTISING

Ο Σωτήρης Νίνης στο ντεμπούτο του με τον Παναθηναϊκό

Το δώρο του Βίκτορ Μουνιόθ, ανήμερα του Αη-Γιαννού του 2007, ήταν η παρουσίαση στο παλκοσένικο του Σωτήρη Νίνη.

Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ -ΚΑΙ Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ- ΣΤΟΝ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟ

Κοντά δύο χρόνια αργότερα. Στο αγαπημένο του ξενοδοχείο όποτε επισκέπτονταν την Αθήνα, στον Λυκαβηττό, ο Μπούντιμιρ Βούγιασιτς, απολάμβανε το πούρο του στο λόμπι, περιστοιχισμένος από λιγοστούς γνωστούς και φίλους. Ποδοσφαιροπαρέα και αυτή. Αλλιώς άλλωστε γίνονταν; Ο Μαυροβούνιος, πρώην ποδοσφαιριστής ήταν και για χρόνια λειτουργούσε ως scout της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην γειτονιά μας, στα Βαλκάνια.

Αναβαθμισμένος μάλιστα πολύ ο ρόλος του, ιδιαίτερη η βαρύτητα της γνώμης και των αναφορών του μετά την διάνα που είχε πετύχει με την αγορά του Νεμάνια Βίντιτς από τους "κόκκινους διαβόλους". Τον Σέρβο στόπερ, για τέσσερα χρόνια, είτε στο Βελιγράδι, είτε στη Μόσχα όπου και αγωνίστηκε πριν την μετακόμιση στο Μάντσεστερ – έλεγε πως - τον είχε παρακολουθήσει σε πάνω από 60 παιχνίδια.

Εκείνη την εποχή, ο Βούγιασιτς είχε βάλει άλλους στο μάτι (του). Τον 22χρονο Ζόραν Τόσιτς και το τότε wonderkid του σέρβικου ποδοσφαίρου, τον 17χρονο Αντεμ Γιάιτς. Τον πρώτο, τον πήγε στο "Ολντ Τράφορντ" το καλοκαίρι του 2009. Τον δεύτερο, τον πήγε, τον φωτογράφισε δίπλα δίπλα με τον σερ Αλεξ, με τη φανέλα της Γιουνάιτεντ, τον Ιανουάριο του 2010, όμως διάφορα γραφειοκρατικά ζητήματα με την Παρτιζάν (την τότε ομάδα του), έστειλαν τελικά τον Γιάιτς στη Φλωρεντία, αντί στο Μάντσεστερ.

Τότε όμως, σε εκείνο το λόμπι του αθηναϊκού ξενοδοχείου, δεν υπήρχαν Σέρβοι στην κουβέντα. Μόνο ένας Ελληνας. Ο δεύτερος (και τελευταίος…) που ο Βούγιασιτς έπιασε στον στόμα του, μετά τον Γιούρκα. Ένα παιδί που ετοιμάζονταν να συμπληρώσει τα 19 του χρόνια και ήδη βρίσκονταν στην τρίτη του επαγγελματική σεζόν, ξεχωρίζοντας. Όχι μόνο στην ελληνική ποδοσφαιρική λιμνούλα, μα στην ευρωπαϊκή θάλασσα.

Οι ύμνοι εκείνης της βραδιάς για το ταλέντο και την προοπτική του Σωτήρη Νίνη, δεν θα λησμονηθούν ποτέ από την παρέα του Βούγιασιτς. Τόσο που καμία εντύπωση δεν τους προκάλεσαν τα μετέπειτα δημοσιεύματα για το σοβαρό ενδιαφέρον της Γιουνάιτεντ. Οπως όμως δεν εντυπωσιάστηκαν και από το ότι ποτέ δεν καρποφόρησε, δεν ευοδώθηκε, αφού – πέραν των ύμνων – θυμόντουσαν και τις ανησυχίες που από τότε εξέφραζε ο Μαυροβούνιος scout αναφορικά με την πολυεπίπεδη διαχείριση του τάλαντου του Ελληνα μεσοεπιθετικού.

Η ΑΝΟΔΟΣ

Τι είχε μεσολαβήσει από τις δύο βραδιές; Πολλά. Γρήγορα. Εντονα. Ενδεικτικά των σπάνιων χαρισμάτων που είχε ο Νίνης, αλλά – δυστυχώς – και της τροπής που θα έπαιρνε η επαγγελματική του σταδιοδρομία. Μετά λοιπόν το… ξετύλιγμα του δώρου, γίνεται ο νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία του Παναθηναϊκού (κόντρα στον Πανιώνιο), οργιάζει αλησμόνητα σε ένα επιβλητικό 4-1 επί της ΑΕΚ (γκολ και δύο ασίστ), το καλοκαίρι του 2007 οδηγεί (1 γκολ και 4 ασίστ) την Εθνική Νέων στον τελικό του Euro, του οποίου χρίζεται MVP, ξυπνάει θύμησες και συγκριτικές παραπομπές φορώντας το "7" της πράσινης φανέλας και έτσι, συνδυαστικά, σε χρόνο dt εκτοξεύεται σε δημοφιλία, προσδοκία, αλλά και πίεση.

Πίεση που βγαίνει στο κορμί του. Στη μετάβαση από το παιδικό στο ανδρικό, από τα τσικό της ανωνυμίας, στον επαγγελματισμό της λεζάντας και του πρωτοσέλιδου. Λίγο μετά την πρώτη του αναπροσαρμογή συμβολαίου, αρχίζουν οι ενοχλήσεις. Φθινόπωρο του 2007 υποβάλλεται σε επέμβαση στη Γερμανία. Τότε, παίζει να πρωτακούστηκε στην Ελλάδα το περίφημο "σύνδρομο κοιλιακών – προσαγωγών" που τον ταλαιπωρούσε.

Δεν ήταν το μόνο. Λέγονται και γράφονται πολλά. Για τον τρόπο εκγύμνασης, για την απρόσεχτη και βιαστική, αρχική διαχείριση από τον Μουνιόθ, από το club, από το δικό του περιβάλλον. Η ουσία είναι πως σε όλα, προστίθενται δίπλα και οι πρώτες αμφιβολίες, αφού ουσιαστικά, εκείνη τη σεζόν την χάνει ολάκερη, με μόνη εξαίρεση το ότι χρίζεται διεθνής σε φιλικό με την Κύπρο και βρίσκοντας μάλιστα δίχτυα έγινε ο νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής.

Inline Image

Ο Νίνης στο ντεμπούτο με την Εθνική Ανδρών

Η αντιμετώπιση όμως που έχει από τους scout, από την ποδοσφαιρική Ευρώπη, δεν αλλάζει και υποχρεώνει τον Παναθηναϊκό, πριν την έναρξη της σεζόν 2008-09 να προχωρήσει σε νέα αναπροσαρμογή συμβολαίου. Από εκεί που το πρώτο του προέβλεπε συμβολικές απολαβές 2.000 ευρώ μαζί με μπόνους (πέραν του καθιερωμένου μηνιάτικου), φτάνει πλέον να εισπράττει 250 χιλιάρικα, με ρήτρα αποδέσμευσης 10 εκατομμύρια ευρώ.

Ο Χενκ Τεν Κάτε που έχει αναλάβει τα ηνία, τα "βλέπει" όλα. Μαστίγιο και καρότο. Συμμερίζεται προοπτική και πίστη αναγορεύοντας τον σε τρίτο τη τάξει αρχηγό, παράλληλα όμως στις προπονήσεις τον… περιποιείται συνεχώς, ζητώντας του – ενώπιον όλων – σοβαρότητα, προσπάθεια, ένταση. Και κάπου εκεί, σε αυτή την κατάσταση, τον βρίσκουν οι κρίσεις του Βούγιασιτς.

ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ

Όπως και η ομάδα, έτσι και ο ίδιος, ατομικά, απελευθερώνεται από τη φυγή του Ολλανδού, στα μέσα της επόμενης χρονιάς. Με τον πρώην προπονητή του στην Εθνική Νέων στα ηνία (Νίκος Νιόπλιας) διανύει την καλύτερη του περίοδο στο "τριφύλλι". Οπου και αν παίζει, είτε ως δεξιός χαφ, είτε ως επιτελικός (παρότι η μετατόπιση του στο κέντρο, προβληματίζει τους πιο παρατηρητικούς, αφού "υπαγορεύεται" ουσιαστικά εξαιτίας της απουσίας της εκρηκτικότητας που χαρακτήρισε την ορμητική του είσοδο στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο) ανταποκρίνεται ιδανικά.

Η εμφάνισή του στο "Ολίμπικο" κόντρα στη Ρόμα και το ιστορικό 3-2 επί των "τζιαλορόσι" στο Europa League (γκολ, ασίστ, κερδισμένο πέναλτι) κερασάκι στην τούρτα της σεζόν του νταμπλ για τον Παναθηναϊκό και για τον ίδιο, πειστήριο επάρκειας, τεκμήριο προοπτικής και κυρίως ελπίδα πως ό,τι προβληματικό είχε προηγηθεί, ήταν συγκυριακό.

Inline Image

Ο Σωτήρης Νίνης πανηγυρίζει το γκολ κόντρα στη Ρόμα

Δεν ήταν. Η αγωνιστική εκτόξευση δεν έρχεται ποτέ. Περισσότερο απασχολούν οι εκτός γηπέδου επιδόσεις του – καρδιοκατακτητής με σειρά επιφανών και γκλαμουράτων ειδυλλίων – παρά αυτές στο χορτάρι. Ενας σοβαρός τραυματισμός (κάκωση πρόσθιου χιαστού), τον Σεπτέμβριο του 2011, ουσιαστικά τελειώνει την πρώτη εν Ελλάδι διαδρομή του. Χωρίς όμως πλέον πίστη. Τόσο μάλιστα, που η μετακόμιση στο καμπιονάτο και την Πάρμα το επόμενο καλοκαίρι περισσότερο… μεταφυσικά αποδόθηκε, παρά θεωρήθηκε δίκαια και επάξια ανταμοιβή της ως τότε πορείας του.

Και, δυστυχώς, τα χειρότερα έπονται. Το – όπως παραδέχτηκε και στη συνέντευξη που παραχώρησε στο sport24 – λάθος της ένταξης στον ΠΑΟΚ, η ανεπιτυχής επιστροφή στον Παναθηναϊκό, οι 18 μήνες της (ευγενικά…) μετριότητας στο Βέλγιο, η αναζήτηση ενός ακόμη come back στο Ισραήλ (Μακάμπι Πετάχ Τίκβα), πριν έρθει το – αυτό που τότε νόμιζε ως – χαμηλότερο της καριέρας του, να υπογράψει δηλαδή, έχοντας μείνει ένα καλοκαίρι ολόκληρο, Οκτώβρη μήνα, σε μια κάποια ομάδα της δεύτερης κατηγορίας της χώρας.

Είχε και πιο κάτω. Ο χρόνος, η ολόκληρη σεζόν, που πέρασε χωρίς ομάδα. Ο χρόνος που τον βρήκε επαγγελματία ποδοσφαιριστή μόνο στις αναμνήσεις. Ο χρόνος που χωρίς καλά καλά να έχει κλείσει τα 30 του αντιμετωπίζονταν, από όλους, ως παλαίμαχος, ξεχασμένος. Στην καλύτερη. Ως κατάληξη μιας πορείας που πλέον έμοιαζε, καθολικά, αναμενόμενη και φυσιολογική. Το χειρότερο.

Από εκεί επέστρεψε. Δεν είναι εύκολο. Κάθε άλλο. Θέλει δύναμη. Θέλει κότσια. Αρπαξε το σωσίβιο του Βόλου και σιγά σιγά, με μωρουδιακά βήματα, μαθαίνοντας ξανά να πατάει τα εξάταπα στο χορτάρι, αισθάνεται ξανά ποδοσφαιριστής. Προφανώς, δεν θα θυμίσει ποτέ αυτό που ήταν. Δεν γίνεται. Δεν θα επιτρέψει ποτέ, έστω και ως φευγαλέα ματιά σε μια ρωγμή του χρόνου, να τον δούμε, όλοι, ως αυτό που θα μπορούσε να γίνει.

Δεν έχει σημασία. Δεν αλλάζει. Ναι, ο Σωτήρης Νίνης θα καταγραφεί στην ιστορία ως το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό what if της γενιάς μας. Αλλά έχει μπάλα μπροστά του. Ακόμη. Μετά τα όσα πέρασε. Επεσε, ξανάπεσε, σηκώθηκε, στάθηκε στα πόδια του, ορθοπόδησε. Και παίζει. Ξανά. Και αυτό είναι που πλέον, μετράει περισσότερο.

Παρακολουθήστε τη μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε ο Σωτήρης Νίνης στο SPORT 24 και στους Ηλία Καλλονά, Πέτρο Παπαμακάριο:

Photo Credits: Eurokinissi - Ανδρέας Παπακωνσταντίνου/Tourette Photography